سيزده به در...

سلام همدم جونيييييييييييييييي...

خدا رو شكر سال جديد رو با خوبي و خوشي شروع كرديم و انشاءالله تا پايان سال همينطور باشه...

ديروز با مصيب و بچه هاش و علي و مرضي رفتيم آبقد... چه حالي داشت...از اينكه اين وقت سال برف بياد و اينجوري سرد بشه و همگي سيزده به تو بشن جاي بسي تعجب. با اينكه هوا خيلييييييييي سرد بود حسابي چسبيد. يه سيزه به در تاريخي و بياد موندني شد... هنوز صورتم بخاطر برفايي كه مرضي و علي به صورتم ميكشيدن قرمزه...ناهار رو برگشتيم خونه و آقايون رفتن تو حياط و جوجه كباب درست كردن و نوش جان نموديم... جاي خيلي ها خالي بود و خودنمايي ميكرد...

همش ياد سيزده پارسال بودم كه صدرا يكروزه بود و از بيمارستان برميگشتيم خونه. ياد همون عصري كه مامان اومد ديدينم و قرار شد بره وسايل علي رو جمع كنه و ساكشو ببنده كه بره رشت و برگرده پيش من...

ولي دريغا...نيومد كه نيومد... و منم ديگه هيچوقت صورت ماهشو نديدم...

همدم! هواي دلم ابريه و چشمام خيال باريدن داره...خيلي دلم واسشون تنگ شده...بي نهايت...

خدايا باز هم شكر...